د ر یاچه های دو ر

شعر از محمد صا بر یوسفی

بها ر وپنجره با یا د تو خو شایند است

بلو ر دیده من انتظا ر لبخند است

حضور سبز تو در برکه نگا ه شگفت

که بر گ و ریشه وگل از تو آ رزو مند است .

در دهکد ه

      شعر از محمد صا بر یو سفی

د ر دهکده تصو یرپری می سا زند

لبخند ه سبز ومشتر ی می سا زند

در شهر من اما پری ها را کشتند

خرنا مه ورسم خر خری می سا زند

در شهر من از دا ر ورسن می گویند

از قتل کبو ترا ن سخن می گویند

آ شفته بود خیا ل مر غا ن اینجا

زیرا ز خرابی چمن می گویند

در شهر من از عشق نبا ید فهمید

در کوچه عا شقا ن نباید پا یید

یک پنجره هم گشوده اینجا نبود

کشتند کبو تری که تا پر بکشید.

 شعر از محمد صا بر یو سفی

برایم دوستان یک نامه آورده ست میدانی

                                                  نه نامه بل چراغی نور گسترده ست میدانی

                                                  طلای فکر من درزیرخاک یاء س پنهان است

                                                  ازآنم دشتهای خاطر افسرده ست میدانی

                                                  بسی با خون دل پروردم این آهوی وحشی را

                                                  ولی اینک به دام غیر ره برده ست میدانی

                                                  زبان خشم راکی میتوان از بلبلان آموخت

                                                  که این یک خاصه رزم آورگرده ست میدانی

                                                  دگرآیینه ها با من نمیگویند رازخویش

                                                  گل بویای دل را باد پژمرده ست میدانی

                                                  کجا یک خاطرآزاده را این چرخ بنوازد

                                                  پرستوی وفا ازسالها مرده ست میدانی

                                                  نیارد یک پیام آشنا بادسحر گاهی

                                                  دلم ازنا سپاسی سخت آزرده ست میدانی

                                                  سکوتی یوسفی درحجله گاه دل ازآن جاریست

                                                  که بی رحمانه این جنگل تبرخورده ست میدانی

                                                                                گلهای وحشی

                                                                                              شعر از محمد صا بر یو سفی

دلم تاسرسبزه ها پرگشوده

                                                     درآنجا که آلاله ها سرگشوده

                                                     درآنجا که خیل کبوتربه مستی

                                                     به دریاچه های دلم پر گشوده

                                                     نمیدانم ازجه بیابان خا موش

                                                     دلش را به روی کبوتر گشوده

                                                     به ذهن درختان آن جنگل دور

                                                     چرا موج نقشی زخنجر گشوده

                                                     کشد زورق دل بادبان به جایی

                                                     که گلهای وحشی ازآن سر گشوده

                                                     شکوه دگربارهء این بیا بان

                                                     لب غنچه یکبار دیگر گشوده

بوسه گاه عقابان

                                                                              شعر از محمد صا بر یو سفی

                                                            گریز ازدل این دشتها خطرنا ک است

                                                            که بوسه گاه عقابان چست وجالاک است

                                                            مرو مروکه بجای علف درین وادی

                                                            به هرقدم شرر دیده گان نمناک است

                                                            به دشت قافله ها چشمه سار میجویند

                                                            که اشک منزل دلداده گان غمناک است

                                                            هوای پنجره هایم زعطر آن مملوست

                                                            چراغ فخر من اندیشهء همین خاک است

خرمن بید اد

                 شعر از محمد صا بر یو سفی  

بیا که خرمن بید اد را زنیم آ تش

غرو ر کاذ ب جلا د را زنیم آ تش

بیا که دیو شب از شهر خود بر اندازیم

سپا ه بی رمق با د را زنیم آ تش

بیا که در دل هر دشت آ تش افروزیم

و خانه خا نه ء بیدا د را زنیم آ تش

بنا ی عشق وبزر گی وهمد لی سا زیم

و هرزه پویی نراد را زنیم آ تش

بها ر و پنجر ه

     شعر از محمد صا بر یو سفی

بها ر وپنجره با یا د تو خو شایند است

بلو ر دیده من ا نتظا ر لبخند ا ست

حضو ر سبز تو در بر که نگا ه شگفت

که بر گ و ریشه و گل از تو آ ر ز و مند ا ست .

   شعر از محمد صا بر یو سفی

مرا به پا س نگه های عا شقا نه بخوا ن

به انتظا ر مرانم در ین کرانه بما ن

کنون که خلو ت د ل یک سوا ر می خوا هد

چو شهسوا ر در ین جا ده عا شقا نه برا ن

ز آ شیا نه بپر

                شعر از محمد صا بر یو سفی

ز آشیا نه بپر

و رو به صحرا کن

در این سکو ت میا را م غو غا کن

بپر به شا خه و خو د را چو مو جها ی سحر

به د ست با د رها کن

ز آ شیا نه بپر

و مر غ صحرا شو

خر و ش بر پا کن

و موج د ر یا شو

ببین

شگو فهء سر خی

به نا کر ا نه تر ین د شتها جوا نه ز ده

پر ند هء که بر ا ی چمن دلش تنگ ا ست

بد ین کر ا نه پر و با ل عا شقا نه ز ده

د ر این سکو ت

                شعر از محمد صا بر یو سفی

خا ک است و گو د های غم آ لود

هر سو که چشم د یده گشا ید

ا ز وحشت ا ز هر اس گر یز م

آنجا که سنگ نا له نما ید

نی خند ه نی صدا ست در اینجا

جز یک خیا ل هیچ نما نده

پر وا ز ها ی کو ته این مر غ

ا و را د ر این سکو ت نشا نده

اینجا هزا ر خا نه شیطا ن

چو ن دخمه یی د هان گشو ده

ا نگا ر غو لهای سیا هی

د ر این د یا ر خا نه نمو ده

ا ز کهنه گی و خسته گی نالند

ا ین کلبه ها ی غمز ده و تا ر

با وحشتی که سنگ ندا رد

د ر یک سکو ت گشته نگو نسا ر

پر ها ی آ هنینه ند ا رم

تا پر ز نم به قله افلا ک

لیکن تو ا ن پا ی فر و کو فت

با مستی و غر ور در این خا ک

                               شعر از محمد صا بر یو سفی

 د ر قریهء ما بها ر گلپو ش آمد

لبخند به چهر ه های خا مو ش آ مد

سبزینه ر خی ترا نه بر لب د ا رد

د ر با غچه ها صد ا ی چا وو ش آ مد

بو سه ا مو ا ج

                  شعر از محمد صا بر یو سفی

با ز این مو ج بسی مستی و غو غا دا رد

ز یر خا کستر ما شعله همی جا د ا رد

د ر شها تکد ه ها نو ر وفا می سو زد

یا ر ما بین که چسا ن جلو هء زیبا د ا ر د

تا به معر ا ج خد ا ( ج ) با ل فشا ند عا شق

شوق د ید ا ر عجب جو هر و ا لا د ا رد

می زند بو سه به ا و ج شر ف و عشق همی

آ نکه شو ر ی به سر ا ز مو جه د ر یا د ا ر د

پر جم خا نقه بر د و ش کشم کو ی به کو ی

ا ین چر ا غی است که د ر خا نهء د ل جا د ا رد

بر و ا ز همسفر سا یه و مهتا ب بپر س

که شب و بو سهء امو ا ج چه معنی د ارد

در آ بی ء این بر که ها

                          شعر از محمد صا بر یو سفی

چر ا د ر د شت ها با را ن نمی با رد

و پر و ازی د ل این بیشه ر ا خر م نمی د ارد

چر ا د ر آ بی ء این بر که ها لبخند پنها ن است

بلو ر ین قطر ه ها ی بحر را اینجا به د و ش گر یه آ و یزند

و ا ز ر سو ا یی های عشق د ر ره د ا ر ها سا ز ند

کسی پیر ا هنی ا ز اشک پو شید ه

کسی با د سته های گل

به جشن سا حل مهتا بیء لبخند ها ر فته

کجا شد نغمهء شا د ی که تا این د لهر ا س این با لها ی خو ا ب را د ر با غ بر بند د

و ذهن ر یشه  و بر گ و د ر ختا ن را

به آ هنگ پر ید ن ا ز حصا ر تشنهء ا ین تنگنا ها ی غبا ر آ لو د ه ا ز نو آ شنا سا ز د

ا فق را د ر نگا ه آ شیا ن مر غا ن تنبل با ز بگشا ید .

         شعر از محمد صا بر یوسفی

و آنگاه

 خود م را دید م

در کسوت هزا را ن رنگ

همخا نهء  کبو تر وآیینه

همراز با تر نم یک بر گ

همر یشهء گیا ه و بیا بان

آ شفته از نسیم سحر گه

همسا یهء بها ر

در فصلهای آ بیء با را ن

دید ار را برای تو تفسیر کر ده ا م

با یک زبا ن نر م گیا هی

با آنکه د ر قبیلهء عشقت

خو ر شید را به هیچ نمی گیرند

بگذا ر در حرا رت دستا نت

این سا یه با ر با ر بیا شو بد.

تصویر های گمشد ه

                      شعر از محمد صا بر یوسفی

در قابها ی کهنهء این دشت

تصویر های گمشده جو یم

مرد ا ب ها ی خو ا ب طلا یی است

آنر ا که بی خیا ل تو پو یم

د ر جو یبا ر زمز مه لغز د

نو ری که با ر بار د ر خشد

شا ید چر اغ در ره با د است

کا ینگو نه بی قرار درخشد

آ تش بیا ر در رهم ا ی یا ر

د ر فصلها ی سر د زمستا ن

این راه را که گشته فرا موش

از نو کنیم رو شن و تا با ن

در ذهن هر مسا فر خسته

یک سا یه اضطرا ب بر یزد

این سا یه صخره ها ست که در ره

با پا ی های خسته ستیزد

با ید چنا ن چرا غ بسا زم

تا سا یه را ز را ه ز دا ید

بر رو ی هر مسا فر خسته

در یا چه های نور گشا ید .

شعر از محمد صا بر یو سفی

اگر چه آشیان از مرغهای یادها خالیست

وتلخیء سکوت شب

ره فریاد را بسته است

اگرآهنگها ازفرط دلتنگی

به بال پرده های ساز می خسپند

صدای سنگها درپرده ء آوازها بالاست

هنوز ازآفتاب این بیشه ها خالی نگردیده

هنوز ازجامهای چشم جنگل قطره آبی میتوان آورد

اگر شب دامنش را تا دل این کوچه

                            گسترده است

ولی از روزن مهتاب نوری کوچکی

                                      درخانه می تابد

کسی در جویبار آوای خودرا میکند جاری

ومیخواند گل ومهتاب را یکجا به همیاری

بیا تا عشق را درنغمه های خویشتن

                                      جاری نگهداریم

ودیوار ازسر این راه برداریم

چه باورهای نمناکی

که درته مانده های خوابها جاریست

اگر شب بود وباران تند میبارید

ویا گرباد خودرا بردر ودیوار میکوبید

خطردارد گذشتن از ره تاریک وویرانه

نباید شد برون ازمنزل وخانه

اگر رفتن درون بیشهء مهتاب میباید

گذشتن ازحصار خواب میباید

سکوت خویش را بشکن

شگفتن دربلور آب میباید .

شعر از محمد صا بر یو سفی

شبی کنار همین رود خانه میمانم

وبی خیال برین ناکرانه میمانم

فنون پر زدنم مرغ صخره ها آموخت

دگر کجا به دل آشیانه میمانم

چنان زبوی درختان بیشه لبریزم

که پرترانه وبرگ وجوانه میمانم

هوای برکهء چشم تو سبز سبزم کرد

درین دیار از آن عاشقانه میمانم

پرنده پرواز های دور

شعر از محمد صا بر یو سفی

چه عاشقانه درین دشتها جوانه زدیم

وبی خیال برین شاخه آشیانه زدیم

چو آن پرندهء پروازهای آبی دور

درین دیار نفسهای عاشقانه زدیم

به صخره صخرهء این دشت آشنا گشتیم

چه بالها که به صحرای ناکرانه زدیم

نبود جزبه هوای چمن پریدن ما

که مشت برسر مرغان آشیانه زدیم

ز واشگوفه زدن ها درآن کرانهء دور

لوای ماندنی فتح جاودانه زدیم

به روی آنچه بدی دیده را فروبستیم

وپشت پا به هوسهای این زمانه زدیم

قلعه های آهنپوش

شعر از محمد صا بر یو سفی

سحر زدهکده های فتاده می آید

چرا که موج چنین بی اراده می آید

هوای پنجره از بوی سبزه ها خالیست

مسافر ازدل جنگل پیاده می آید

شب از میانهء این قلعه های آهنپوش

صدای وحشی بند وقلاده می آید

به نیمه های شب ازدور از آن بلندیها

صدای کاج فرو اوفتاده می آید

پرنده در قفس سرد وآهنین بندیست

فغان وناله زدرد ز یاده می آید

اگرچه بر سرره جوخه های رگبار است

مسافران سحر ایستاده می آید.

دهکده های خراب

شعر ازمحمد صا بر یو سفی

به هرطرف نگری اضطراب میگذرد

هوای دهکده های خراب میگذرد

نگاه سبز تو دیدم دل عاشقانه تپید

به ذهن باغ نفسهای آب میگذرد

کسی برای چمن یک ترانه یی نسرود

چه وحشت است کزین انقلاب میگذرد

حلاوتی است ازآن گرمی نگاه مرا

به سایه سار کدام آفتاب میگذرد

برای دیدن تو

شعر ازمحمد صا بر یو سفی

چه عاشقانه تپیدم برای دیدن تو

برای دیدن وهنگامه آفریدن تو

چه شورها که نیاورده دردل این موج

کبوترانه برین دشتها پریدن تو

خیال ماندنیء بود این چمنها را

شگوفه کردن تو طرز سرکشیدن تو

امید دردل افسره گان باغ آورد

چه عاشقانه از آن دورها رسیدن تو

پرنده را به هواداریء جزیره رساند

به اشتیاق درین برکه سرکشیدن تو

دل درخت درین بیشه از امید تپید

ازآن نفس زدن وبال وپر کشیدن تو

                                                                          شعراز محمد صا بریوسفی

                                                   بر سبزه های سرد چمن خواب میشوم

                                                   همراز برگ وریشه ومهتاب میشوم

                                                   برزانوان خسته تو سرنهم زمهر

                                                   ازآبیء نگاه تو سیراب میشوم

                                                   زورق به سوی ساحل چشم تو می کشم

                                                   با قطره فطره اشک تو سیلاب میشوم

                                                   همد وش موج های شتابنده سحر

                                                   برق شرار دردل مرداب میشوم

                                                   باعطر بوسه های تو ای سبزتر زباغ

                                                   یک شعر خوب ویک غزل ناب میشوم

با پنجره ها باید خواند

                                                                              شعراز محمد صا بریوسفی

                                               هرشب این پنجره هابوی ترا می آرند

                                               یا دهای تو پراگنده درین جوبارند

                                               من ازین زمزمه خفته میان گلها

                                               د رک کردم که به راه تو غزل میبارند

                                               این همان برگ گل خاطره های سبزست

                                               کاین چنین برسر مهتابیء ما میبارند

                                               سبز باید شد وبا پنجره هاباید خواند

                                               تا بگویند که این رهگذران بیدارند

                                                                                           چراغ وآ هنگی

                                                                                                       شعراز محمد صا بریوسفی

                                                                                       شبانه بود وبه ساحل چراغ وآهنگی

                                                                                       رمیده موج که میخورد برسر سنگی

                                                                                       کسی برای خودش یک ترانه میسازد

                                                                                       به بیشه میدهد ازاین ترانه ها رنگی

                                                                                       زخون سرخ شهیدان این وطن خالی

                                                                                       تمام دشت بگردی نیابی یک سنگی

                                                                                       چراغ دردل این ناکرانه میسوزد

                                                                                       که لاله سرزده گویا زبیخ هرسنگی

                                                                                       ازآن قناریء تبعیدیء غم آلوده

                                                                                       د رین کرانه بود باقی یک دو آهنگی

                                                                                                    ژنده پوش

                                                                                                           شعرازمحمد صا بریوسفی

                                                                                         سحرز دهکده برد وش میبرند مرا

                                                                                         به د وش بالب خاموش میبرند مرا

                                                                                         دل ازهوای قفس های آهنینه گرفت

                                                                                         ازین سرای غزل پوش میبرند مرا

                                                                                         اگرچه عمربه میخانه ها گذشت ولی

                                                                                         همین طایفه گلپوش میبرند مرا

                                                                                         کسی به حرف دلم پی نبرد دراینجا

                                                                                         ازین سبب لب خاموش میبرند مرا

                                                                                         قبای فاخره ازآن زرپرستان باد

                                                                                         فقیر میکده ام ژنده پوش میبرند مرا

و باز درنگاه تو تصویری از انتظار وباران رامیبینم . دنیا چه کوچک است واما برای عشق ورزیدن به دلها پناه باید برد. دراین جزیره است که شاید به آبی دست یابی .

من تا دورها را دویدم و تا آن نکجا آبادها نگاهم را فرستادم مگر غیر از عشق معنایی برای زنده گی کردن نیافتم

بیا وبا من تنهایی هایت را ازیاد ببر . زنده گی را فریاد بزن وشاد مانه با دریاها بیامیز دریاهایی که هماره جاری اند و جز به پیش شتافتن چیزی نمیشناسند.

الهی کاش هرگز غم نمیبود

دلی آزرده از ماتم نمیبود

نمیشد آشنا با گریه چشمی

که مژگان کسی پرنم نمیبود.

ترا در بیشه دیدم دم دم صبح

به یک اندیشه دیدم دم دم صبح

خیالت را چو مر مر های باران

ز پشت شیشه دیدم دم دم صبح

از سینه کهسار صدا می آید

شاید که نسیمی بزم می آراید

یا در دل توفان شبان پیری

لب بر لب چوبین نی اش می ساید .

همسفر

شعر از محمد صا بر یو سفی

دشت بی سبزه و بارا ن نازا

بته ها بی بارند

بیشه بی روح وخزان الوده 

عطر بی بوی و درختا ن بی برگ

باد ها بر سر ایند شت به پرواز استند

خانهء سبز کبو تر خالی است

بر لب سبز ترین شاخه دشت

غم پنها ن خفته است

نوگل جنگلی سرخ کنار رودی

سر فرو برده در آغوش سکوت

معبد بوسه ومهتا ب فرا میجوید

در شبا نگاه خزان

باد ها هر نفسی زوزه کشان می آیند

جغد ها خانه تکا نی دارند

ذهن مر غابی خزان آگین است

گا مهای تبر از دور از آن جنگل سبز

در صحاری جار یست

جنگل از خون سپیدار بسی رنگین است

روز ها رفته و اما چه فراتر از شب

کلبه ها غمگین است

همسفر باز بگو

قصه جنگل خاموش و سپیدار بلند

قصه سرو فرو مانده ز ناز

قصه باد وتبر

قصه شبهای دراز

همسفر باز بگو

ما هیان در دل تاریک کدامین مرداب

تشنه لب جا ن دادند.

لب دریا چه میروید بنفشه

رخش در آب می شوید بنفشه

ز شبهای هراس انگیز پاییز

حکایتها همی گوید بنفشه .

ای خاکها صدای دل لاله ها منم

با سنگها قدیمترین آشنا منم

در من جنون پر زدن ناکرانه هاست

پرواز را پرنده دیر آشنا منم

با وحشت از میانه توفان گذشته ام

ته مانده ای حکایت هر ماجرا منم

دستان تو به وسعت این فصلها بود

نیلوفرینه گنبد آواز ها منم.

صدای پای باران است امشب

دل دریا خروشان است امشب

در این وادی به دنبال عز یزی

نگاه من شتا بان است امشب

در قریه ما بهار گلپوش امد

لبخند به چهره های خاموش امد

سبز ینه رخی ترانه بر لب دارد

در باغچه ها صدای چاووش امد

چقدر هوا عطر آلوده وزیبا ست وقتی که باران میبارد. درختان لبخند برلب دارند. اما غنچه ها از شادی بیدارند. برای اینکه انها در بادیه ها آزادی را جستجو میکنند.

بگذار پرچمی از آزادی وعشق را بلند کنند. این مرغان این کبوتران خسته از مسافرت.

چشمهایت را باز کن و به دریا بیفگن. زیرا ماهیان نیز زیبایی را دوست دارند. بیا ومرا از تشویش رهایی ده .

عشقبرگها را ازشر پائیز مصوون نگهدار.

ازقطرات درخشان باران خوشم می اید واز لبخنده  تو که دربین قطرات باران میجوشد. آبی آسمان نگاهت را با لبخنده زیبا بیارای . شاید پرنده ای در آنجا بخواهد که آشیانه گیرد.

من عشق را بادستان خویش می کارم واز آب که درقطرات باران است سیرابش میکنم. بگذار دستانم درآفتابی نگاهانت سبز شود.

عشق یگانه پیرایه ایست که با آن نگاهم را میپوشانم. و تا دور دستها بی هراس میتازم. مرا دریاب که ازخویشتن خویش بیرون نیایم. مرابخوان وامواج نگاه خودرا برمن ببار .

وقتی به دریا نگاه میدوز ی میبینی که امواج رویهم میپرند وبرای سبقت گرفتن ازهمدیگر دیوانه وار به پیش می شتابند. شاید زنده گی نیز هما نند دریاست که گاه میشتابد وگاه بر فرازها میجهد. من هرآنچه که دراینجا مینویسم تراوشی است که ازدرونم بیرون جهیده و میخواهد تا دل تو ره پوید . بگذار این تراشه ها در دل نیشینند که ازدل برخاسته اند.

                                           محمد صابر یوسفی

بگو برای که اینگونه شاد میخوانی

من ازتمامت این فصلهای مهتا بی

گلی به رنگ وفا

برای عشق خودم ای بهار ترین

می فرستمت آتجا

            محمد صابریوسفی

من ازبهار برای بهار میخوانم

و از برنده شادی که درتما مت عمر

برای بیشه غمگین ترا نه میخواند

بیا ببین که چگونه بهار میروید

درون کلبه عشقی که از نجابت سبز

چه بر شکوه نشسته درون صخره سخت

نیلو فرهای آ بی

               نوشته محمد صا بر یوسفی

با را ن میبارد وچمنها بوی سبزه وعلف میدهند . درختان د ر حله بر گها پنها ن شده وبا د ستان سبز، هوای دریا چه های د ور را به مهما نی فرا میخوانند. پرنده ای آواز میخواند وشا د ما نه با آبی آسمان نرد عشق میبازد. دلم میخواهد پنجره ها را بگشا یم و تا آن د ور د ستها، با توسن خیال برانم . د لم میخوا هد با در یاچه ها هم آوا شوم و سرود جا وید انهء د لداه گی و عشق  سر د هم .

میدا نم در آن د ورد ستها گلی اگر برو ید بوی بهار خوا هد دا د. و عطر نیلوفرهای آبی فضا را پر خوا هند کرد.

د رآ ن د ورد ستها ، میدا نم که با د ها بی آ زارند و پرنده گا ن با صدا ی پای شکار چی  از جا نمی پرند.

د ریا چه ها بید ارند و بوی د لداه گی و عشق د ردا منه ها میجو شند .

د لم میخوا هد پنجره ها را بگشا یم وپرنده نگا هم را تا آ ن د ورد ستها به پر وا ز د رآ ورم .

حمد

محمدصا بریوسفی

ای خدا وندلایزا ل  بزرگ

روشنی بخش عشقهای سترگ

خالق عالم جما د و نبا ت

خالق روشنی ونوروحیا ت

خالق آدم وهوا وجهان

خالق هستی وزمان ومکا ن

خالق آسمان آبی وپا ک

خالق این ز مین واین افلا ک

خالق روزهای رفته ونو

کردگارجهان کهنه ونو

درد ل عشق جاودا نه تویی

خالق واحد ویگانه تو یی

پیش توپرده های را زکشم

رخ به درگاه بی نیا ز کشم

حاجت ما روا کننده تویی

کردگار شفاد هنده تو یی

گره کاروا کننده تو یی

ازمصیبت رها کننده تویی

چشم دل را فروغ ا یمان ده

عشق ده روشنیء پاکا ن ده

باب فتح گشای بررخ من

دل به نورحقیقتت کن روشن

روشنایی ببخش شا م مرا

استواری ببخش گا م مرا

تاکه با پرچم حقیقت تو

شعله هابرزنم به جان عد و

نفس را زیرپای خویش کنم

عشق را آشنای خویش کنم

درد ل شب صدای خویش کشم

پرده ازرا زهای خویش کشم

پیش د رگاه توبه سجده روم

نقش تودر د ل شکسته نهم

نای شکسته

                                                                             محمدصابریوسفی

                                                         ازین ویرانه ها نا ید صدا یی

                                                         نه فریا دی برد راهی به جا یی

                                                         غزل را شوروآوا یی نما ند ه

                                                         نه چنگی میزند برد ل نوا یی

                                                         شکسته نای شعرم را زما نه

                                                         نسیمی نه که آ را ید هوا یی

                                                         به شهرستان خالی ازترنم

                                                         کجاماند نفس را مدعا یی

                                                         نه لب رامیدهد یک بوسه آ بی

                                                         نه دل رامیدهد عشقی صفا یی

                                                         کوسازی تا دلی راشاد سا زد

                                                         کویاری تابرافروزد لقا یی

                                                         کوآن شاخی که بلبل لانه سا زد

                                                         درختی کو که بارآرد وفا یی

                                                         کجا شوری برا نگیزد سری را

                                                         کو یک موجی کویک بانگ درا یی

                                                         تمام سازها گرد یده خاموش

                                                         نگوید یک سخن یک آشنا یی

                                                         برای عشق کس شوری ندا رد

                                                         کوآن فکری کوآن اندیشه ها یی

                                                         نگرید کودکی درگاهوا ره

                                                         نخواند مادری یک لای لا یی

                                                         دگراحساس رابا ری نبا شد

                                                         ندارد عشقها در سینه جا یی

                                                         شبی بااختران بود م به صحرا

                                                         به یک شوروبه یک حال وهوا یی

                                                         شتابی بود درآن دشت ای د ل

                                                         که گفتی موج می آمد زجا یی

                                                         یکی باآ رزوی پخته خویش

                                                         همی گفت ازدلش یک ماجرا یی

                                                         دگرباآ رزوی خام میرفت

                                                         نهد تاکوله بارش رابه جا یی

ازین کوچه ها

                                                                              محمد صابریوسفی

                                                            شبانه باد ازین دشتها گذ ر میکرد

                                                            پرنده گان ا زین باغها سفر میکرد

                                                            کسی برای کسی آ ب د یده ای نگشود

                                                            چه وحشتی که ازین کوچه ها گذ ر میکرد

                                                            گذا رفاصله طی نا شده فرومیریخت

                                                            کدا م چشم بدی کوچه را نظرمیکرد

                                                            د لم زهجرت مرغان خسته خون می شد

                                                            که دسته دسته ازین باغها سفر میکرد

                                                            گلوله بود وشب تیره بود وخنجربود

                                                            ومردمی که به غم شام را سحر میکرد

                                                            چه سنگها که سرراه ما فروغلطید

                                                            و اشکهایی که دامان بیشه تر میکرد

سحرد مید

                                                                              محمد صابریوسفی

سحرد مید ونسیم چمن دل آویزاست

                                                لبان غنچه معطر فضا دل انگیزاست

                                                طنین سبزبه رگهای زنده گی جاریست

                                                کرانه تا به کران ازترانه لبریزاست

                                                فضای دهکده هارا شگوفه آذین بست

                                                هوای دشت فرحبخش وعنبرآمیزاست

                                                به برکه های تغزل سکوت میمیرد

                                                پیام شاعرامروز مرگ پاییزاست

                                                بشارتا که دگربادها نمیکوبند

                                                به کلبه ای که زعشق وترانه لبریزاست

بیشه های بامداد

                                                                              محمد صابریوسفی

                                                          روزروشن بر دمید ازبیشه های بامداد

                                                          شب به خاموشی گراید روز روشن زنده باد

                                                          می رسد ازدشتها فریاد آزادی وشور

                                                          می رود دنبال شب تصویر نامیمون باد

                                                          لحظه هادرسایه روشنهابه استغنا تپند

                                                          باغ دیگرنشکند ازحمله وشبخون باد

                                                          آبها مهتابیء لبخند را داده نوید

                                                          مرغها خوانده به شاخ وسروها رقصیده شاد

                                                          خاک درامواج نوپیرایه های تازه بست

                                                          عالم ازنو یوسفی باب طراوت را گشاد

پنجره و آشیانه

                                                                              محمد صابریوسفی

                                               تا سرزند شگوفه وگل د رکرانه ها

                                               روشن کند رواق چمن را جوانه ها

                                               باید به بوسه های بلورینه سحر

                                               آذ ین نمود پنجره وآشیانه ها

                                               ای خوش پرنده گان که با بالهای شوق

                                               پرواز کرد تا دل این ناکرانه ها

                                               این راه را به پویهء یک آرزو ببر

                                               تا پرزند به خانهء دل عاشقانه ها

                                               لبریز عشقهای بلند ست یوسفی

                                               این خاک این زمین وهمین ر ودخانه ها

سکوت مرگبار

        محمد صابریوسفی

                                             خدارا بیشه دلگیرو دل افسرده ست ای یاران

وفا درسینه ویرانه ها مرده ست ای یاران

                                             پروبال کبوتررا رقیب من ازآن بشکست

                                             که پیغامم به آن دلدار میبرده ست ای یاران

                                             کسی دارد گرامی این قبای فقرآلودم

                                             کو دراقلیم اهل دل به سربرده ست ای یاران

                                             نخواند بلبلی برشاخساران دلم هیهات

                                             نیستان مرد وباغ از یاء س پژمرده ست ای یاران

                                             سکوت مرگباری دردل این دشتها جاریست

                                             مپرس از من که جنگل زخم ها خورده ست ای یاران

                                             اگرچه سالها درخدمت این انجمن بودم

                                             دل از نامردمی ها سخت آزرده ست ای یاران

                                             کجا آرام گیرد یوسفی دردامن صحرا

                                             که لیلایی دل ودین ازکفم برده ست ای یاران

                                                       سکوت مرگبار

        محمد صابریوسفی

                                             خدارا بیشه دلگیرو دل افسرده ست ای یاران

وفا درسینه ویرانه ها مرده ست ای یاران

                                             پروبال کبوتررا رقیب من ازآن بشکست

                                             که پیغامم به آن دلدار میبرده ست ای یاران

                                             کسی دارد گرامی این قبای فقرآلودم

                                             کو دراقلیم اهل دل به سربرده ست ای یاران

                                             نخواند بلبلی برشاخساران دلم هیهات

                                             نیستان مرد وباغ از یاء س پژمرده ست ای یاران

                                             سکوت مرگباری دردل این دشتها جاریست

                                             مپرس از من که جنگل زخم ها خورده ست ای یاران

                                             اگرچه سالها درخدمت این انجمن بودم

                                             دل از نامردمی ها سخت آزرده ست ای یاران

                                             کجا آرام گیرد یوسفی دردامن صحرا

                                             که لیلایی دل ودین ازکفم برده ست ای یاران